Archu From The Archive, Poems, Tamil

Poetic Past

Share Button

I’ve treasured memories through diaries, papers, pictures and what not and keep re-visiting them every once in a while. To relive happy times and re-learn from the mistakes, as a reminder to renew ambitions and aspirations. That’s how I came upon this today. What struck me the most was how my flair for writing in Tamil has almost come to zilch. Let this post be my wake-up call.

Dug out from my Tamil archives……

Time: A sunny pre-noon hour in 2004.
Venue: RGCET, Engineering 7th semester, Examination Hall.

I had completed my exam with half-an-hour to spare and started doodling behind the question paper. It was one of those dark times of my life. So many things were going haywire that I found myself most often, retorting to a corner of my mind, trying to sort them out, that my physical presence in the world was only that, just physically present. I found my solace and happiness in solitude and my weird behaviour worried a few friends. The few moments of silence in the examination hall were just apt to phrase my thoughts into an un-comprehensible poem.

நதியை கடந்தால் நகரம்,
கை அசைக்கும் தொலைவில் மனிதர்கள்,
தனிமையில் ஒரு தாரகை,
நதியை கடக்கவுமில்லை.
அவர்களுடன் கலக்கவுமில்லை.
விதி இல்லையா?
வழி  இல்லையா?
விருப்பம் இல்லையா?
விடை இல்லா வினாக்களும் சில நேரங்களில் புதுகவிதை!

Once outside the hall, I tossed the paper out. A friend, who happened to see it, read and replied in style.

காலம் என்னும் இந்த நதியினிலே,
காரியங்கள் பல காத்திருக்கு.
கடமை என்னும் படகுமிருக்கு.
கலக்கம் என்னடி தோழியே?
பயனித்தல் கலப்பாய் அந்த மனிதர்களோடு.
இல்லையேல், கரை கடக்கா மங்கையாய் என்றும் உன் மனதில் கலக்கத்தோடு.

கேள்விகள் ஆயிரம் உன்னை துளைக்காதிருக்க,
வேலி ஒன்று போடடி பெண்ணே!
வெளி என்பது எதுவுமில்லை,
விடை தெரியா வினாக்களாக நீ நினைப்பவை தான்.
விடை தெரியா வினைகள் எவருக்குள்ளும் உதிப்பதும் இல்லை.
அவைகள் விடை கிடைக்கா வினைக்களாக என்றும் உதிர்வதும் இல்லை.

நட்பினை நாடி என்னை பணித்திட்ட நங்கையின் மனதில்,
நட்பென்னும் சுவடே அறியா மாயம் கண்டேன்!
கண்டதும் அறிந்தேன்!
கண்டதும் அதிர்ந்தேன்!
காலத்தின் கோலத்தில் உன் மனதும் கனத்ததேன்று.

Perseverance is the key to tread tough waters. The reply lifted my spirits with words of wisdom. Not just the virtue but the way it was told gave me a sense of companionship and being understood. I couldn’t go without thanks.

கவிதைக்குள் புதைத்தேன் புதிர் ஒன்றை,
எவருக்கும் புரியக்கூடாத  படைப்பாக!
விடையை கண்டாய்.
விளக்கம் தந்தாய்.
என் வணக்கம் வென்றாய்.

பாம்பின் கால் பாம்பறியும்
நான் என்றோ படித்த பழமொழி
என்னுள் எங்கோ எழுகிறது இன்று.

என் நலன் கருதும் நலம் விரும்பியே,
உன் கவி நயத்துக்கு என் பாராட்டுகள்.
உன் மனித நேயத்துக்கு என் நன்றி.

It’s been years but my eyes still well up……

Share Button
Tagged , , ,

17 thoughts on “Poetic Past

  1. :-(( Translation dear…didn’t understand a word though u made me a lot curious and eager to read it – shaini

  2. @HBK,Harsha,Shaini: Translations wouldn’t read the same as it is in Tamil. But anyways, for understandability sake….

    Town is across the stream
    People are at waving distance,
    A lonely girl,
    She doesn’t cross the river.
    She doesn’t mix with the people.
    Is it because it is not in her fate?
    Is ir because there no way?
    Or is it because she doesn’t want to?
    Clueless questions sometimes make poems.


    In the stream of time,
    Deeds are awaiting
    Duty is the boat
    Why worry my friend?
    If you sail ahead, you will reach the people.
    If not, you’ll remain with confusion in your heart.

    So as not to be bothered with thousands of questions,
    You need to build a fence.
    Fence is nothing but what you consider as clueless questions.
    There are no clueless questions that arise in anybody.
    If they do, they don’t end up clueless either.

    I see the one who made me seek her friendship,
    Without the trace of friendship herself.
    I saw and I knew
    I saw and was shocked
    That in time’s mischeivies, your heart has been burdened too.


    I hid a puzzle inside my poem,
    So that no one understands it.
    Found the meaning,
    Explained it,
    Won by salute!

    “One snakes knows another’s traces”
    I read this adage someday
    It springs somewhere within me today

    To the well wisher who cares for my good.
    I appreciate your poetic reply
    I am thankful to your humanity.


    That is a horrible translation but you guys got the meaning, don’t you?

  3. kalakkal kavidhai Archu. kavidhai ezudharadha kallooriyileyum thodarndhu seidadarkku vaazhuthukkal. Miss. Leelavathi paathirundaanganna azhaga paraatti iruppanga, class minnadi padichum kaanbichirupaanga 🙂 vaazhthukkal!

  4. @Meens: Aama…intha posta publish pannappo, miss leelavathi kitta padichi kaanbicha feeling daan vanthuchu…avunga motivation mattum illana, kavithai ezhuduratha innum continue panni irupayno yennavo…sadly, college days ooda, yen kavithai days um mudinjiruchu 🙁

    see…cannot type a sentence in tamil without mixing up with english words here and there…so sad 🙁 🙁

    @tekybala: மிக்க நன்றி! பதில் கவிதை மட்டும் தான் நன்றாக இருக்கிறதா? அப்போது என் கவிதை? பதில் கவிதைக்கான என் கவிதை? 🙁

  5. @Murugan: Thanks but not as good as the original though 😉 If you are the Murugan who wrote the reply poem, plz give me a call sometime…

    @Lakshmipathy: Romba nandri! 🙂

  6. Are you still in touch with that friend of yours???
    vali(as in pain) solla mudiyaaa vaarthaigalai
    kavidhaigal endrum solvargalo?
    I can feel the words!!
    don’t know to say it any better

  7. @Swathika: Very rarely in touch….like say once in three years 🙂

    Kavidaiku vidaiai kavidayaai kaanuvathin sugam ungal pathi kavithaiyaal kandarintheyin 🙂

Leave a Reply

Your email address will not be published.